Tot vilatge, tota vila, e lhèu tot barri, qu’a la soa hèsta. Jos l’egida d’un Sent Patron, entre missa, corsas de vacas, passacarrèra o bal, que pren autant au religiós com au profane. La hèsta annau qu’ei mei que meil lo parat de l’aplec de las familhas e de tota la comunitat deu vilatge.
Aquera hèsta que presenta en mei un concentrat de las tradicions musicaus de Bearn. Los poblants qu’arrevesteishen ad aqueste parat los plan beròis vestits tradicionaus, ancians per la màger part, rebat de las mòdas vestimentàrias deus sègles XVIII e XIXaus. Practica instrumentau de qui la tradicion ei seguida per aquera vath, polifonia vocau, danças d’òmis e mixtas que'u balhan un relhèu deus particulars.
Dinc en 1948, las hèstas qu’èran ligadas a granas hèiras deu bestiar qui, desempuish las prumerias deu sègle XIXau, que’s hasèvan a la fin d’aost o au debut de seteme. Las granas hèiras de Dacs, apareishudas a l’Edat Mejana, que davan lòc, com sovent en Gasconha, a alargadas o a corrudas de vacas. Dens aqueth encastre, la mòda espanhòla de las corrudas de taures que s’es, deu sègle XIXau enlà, pòc a pòc desvolopada.
D’un solstici tà l’aute, de Nadau tà la Sent Joan d’estiu, Aquitània que s’abrasa alavetz de huecs : halhas de Nadau e halhas de Sent Joan. Entre los dus, Carnaval que hesteja lo passatge de l’ompra de cap tà la lutz, de l’ivern de cap tà la prima...
