L’iconografia europèa que revela l’apartenéncia d’aqueth par a l’instrumentarium medievau. Representacions de las numerosas que piquetan França e Euròpa aus sègles XIVau (catedrau de Rouen) e XVau (Vòuta de la Basilica Santa-Maria sopra Minerva, Roma). En 1527, l’instrument qu’ei plan conegut en Bearn, lo rei Enric II de Labrit que condemna per letras patentas los « tamborins » qui vienen destroblar la quietud deus edificis religiós.
Apitada a partir d’ua poesia cantada qui hè òssa, aperada aire, cant o normala (Diu d'aqueras montanhetas), la polifonia qu’ei hèita d’ua o de duas votz gessidas d’aqueste cant. (Diu d'aqueras montanhetas) Aqueras votz que son improvisadas, l'ua en l'agut - la hauta - l'aute en lo grave - la baisha o contrabaisha qui fòrman, quau que sia lo nombre de cantaires, duas o tres votz distinctas.
La practica deu vriolon que sembla aver dehèt banhat l’ensemble d’Aquitània d’un biais hòrt ancian. Contractes d’aprenedissatge « de mestieraus – menestrèrs » qui aprenèvan lo vriolon o lo vriolon e lo parelh flabuta/tamborin, que son coneguts en Gasconha dejà au sègle XVIIau.
Lo tamborin qu’ei un instrument de còrdas tustadas qui hèn duas nòtas a la quinta dab un acòrd la/mi o sòl/re qui’s defineish au par de la tonalitat de la flabuta de tres horats qui l’acompanha. Entornejat e mantiengut peu braç esquèr qui hè de la flabuta, lo tambor-bordon qu’ei tustat peu pimbo. Tienut dens la man dreta, lo pimbo qu’ei ua onomatopèa deu son e deu ritme hèits "pim-bo, pim-bo".
